ในทุกสิ้นเดืออน กฎหมายของประเทศไทยได้กำหนดให้นายจ้างของธุรกิจต่างๆหักภาษีเงินได้  ณ  ที่จ่าย  เพื่อนำส่งกระทรวงการคลัง  และก่อนสิ้นเดือนมีนาคมของทุกปี  คนไทนที่มีรายได้ทุกคนต้องยื่นแบบแสดงรายการภาษีเงินได้บุคคลธรรมดาต่อกรมสรรพากร

            หาก มองซะกาตในแง่ของระบบภาษี เราจะพบว่าระบบเศรษฐกิจอีสลามจะไม่มีภาษีการรค้าซึ่งเป็นภาษีทางอ้อมที่ไม่ เป็นธรรมเพราะคนรวยกับคนจนจะจ่ายภาษีเท่ากัน  แต่อิสลามจะปล่อยให้พลเมืองมุสลิมประกอบธุรกิจอย่างอิสระและใช้จ่ายตามความเป็นจริงในการตอบสนองความจำเป็น  เมื่อครบปีหากมีทรัพย์สินเหลือถึงจำนวนขั้นต่ำ (นิศอบ) ที่หลักศาสนากำหนด  เจ้า ของทรัพย์สินนั้นก็จะต้องจ่ายซะกาตจากทรัพย์สินของตนตามหลักเกณฑ์ที่อิสลาม กำหนดไว หากหลี่กเลี่ยงก็จะต้องไปรับการไต่สวนและการลงโทษจากพระเจ้า

            ประเด็นสำคัญอีกประการหนึ่งที่น่าสังเกตก็คือภาษีเงินได้บุคคลธรรมดาจะคิดจากรายได้  เมื่อพ้นปีนั้นไปแล้ว  คนที่มีรายได้มากและมีโอกาสออมได้มากกว่าคนฐานะปานกลางก็ไม่ต้องมีการจ่ายภาษีอีก  ส่วนซะกาตจะคิดจากทรัพย์สินที่ออมไว้และจะคิดทุกปี

อ้างอิง: อ.บรรจง  บินกาซัน. 1 ตุลาคม 2547. สารพันปัญหาว่าด้วยหลักการซะกาต. สำนักพิมพ์ อัลอามีน, กรุงเทพฯ.